Monika achter kasteelMonika van Kempen

Monika van Kempen is thans 52 jaar oud.
Zij is geboren in Duitsland, maar woont sinds haar dertigste in Nederland in Deurne, provincie Noord Brabant. Daar werkt zij als verpleegkundige. Zij heeft  in Deurne als beeldend kunstenaar haar eigen atelier.

Zij heeft een boek geschreven over haar leven met als titel: Achter de maskers. Het boek verschijnt in april 2012. Onderstaand treft u informatie aan over het boek.

Vrouwenenergie is in de laatste 2000 jaar veelal verkracht en onderdrukt. Na de laatste emancipatiegolf is de vrouwenenergie naar de andere kant doorgeslagen: vrouwen werden mannen.
Nu lijkt het er op dat de vrouw eindelijk weer in het licht mag verschijnen zoals ze  werkelijk is: krachtig en toch zacht. Vrouwenenergie die zich kronkelend een weg naar de vrijheid baant.

Monika heeft erg moeten kronkelen in haar leven om vanuit de duisternis in het licht te komen. Het boek gaat over haar tocht, zeg maar kruistocht, door het leven.

Zij werd al geboren met een kruis op haar schouders. Tijdens haar leven werd er steeds meer op vast gespijkerd. Er leek geen einde te komen aan de spijkers die pijnlijk door haar lijf geboord werden om haar een lesje te leren. Er leek ook geen einde te komen aan de gemene, spitse doornen die telkens haar hoofd binnen drongen en stonden voor woorden, zinnen, dogma's, regels en voor: zo hoort het, zo moet het, zo is het. Niemand luisterde naar de melodie van haar hart die iets anders zei. Een melodie die zei dat het binnen anders voelt en niet overeenkomt met buiten.

Toen kwam de scheiding van haar man. Ook die voltrok zich in 2 werelden. Aan de buitenkant voltrok het proces zich koud, koel, zakelijk en constructief, zoals het tegenwoordig tot de normaalste zaak van de wereld schijnt te horen. Aan de binnenkant werd zij zich bewust van iedere spijker en doorn die haar had vastgespijkerd, op haar plek had gehouden en haar groei had belemmerd.

Het uit haar lijf trekken van de spijkers en de doornen was gekoppeld aan pijn, woede en haat, die tezamen wel 10 kerken tot aan de nok met tranen hadden kunnen vullen.

De tranen spoelden iets weg dat zij tot dat moment niet had gezien. Er zat een masker voor haar gezicht, waardoor haar uitzicht beperkt werd. Toen het masker wegspoelde, kreeg zij een veel breder zicht op het geheel, hetgeen uiteindelijk tot meer inzicht en bevrijding leidde.

Monika heeft haar schaamte overwonnen. Open en eerlijk schrijft zij over stukken uit haar leven. Middels haar rijke fantasie neemt zij de lezers mee op haar reis, die gedeeltelijk door een andere wereld gaat. In deze wereld vindt zij iets terug dat zij was kwijtgeraakt, namelijk haar gevoel van eigenwaarde, haar zelfvertrouwen en iets dat zij God noemt: een bruisende, springlevende, intelligente levensenergie die haar helpt om haar traumatische ervaringen om te zetten in inzicht en in het herkennen van onze menselijkheid, samengevat in één woord: liefde.

Er gebeurde echter ook een wonder tijdens het proces van het verwijderen van de boeien en het masker. Haar getormenteerde, doorboorde lijf werd lichter. Het stroomde weer, het tintelde weer. Duizenden levendige, intelligente vonkjes vulden al de pijnlijke, donkere gaten met zachtheid, liefde en verzoening.
Zo stond zij opeens weer op eigen benen, het kruis achter zich latend. Zij staat nu aan de voet van een berg en ziet boven op de top een vrijheidsstrijdster. Deze heeft haar zwaard ten hemel gericht, wachtend op de bliksem die de hemel met de aarde zal verbinden.
Monika is onderweg naar deze plek. Zij werd niet gezien en zij wil gezien worden. Zij wil de wereld haar verhaal vertellen. Zij is onderweg naar een wereld waar wij allemaal mogen zijn wie we zijn: uitverkoren om ons eigen persoonlijke IK te zijn.

Als iedereen zijn eigen waarde onderkent, hebben wij geen geweld meer nodig en geen verkrachting van de ander om ons minderwaardigheidsgevoel op te krikken.